Πριν από κάποιο διάστημα είχα γράψει για την κατάσταση στα Γρεβενά. Σήμερα, δυστυχώς, μπορώ να πω ότι το κείμενο εκείνο παραμένει επίκαιρο σχεδόν στο σύνολό του.
Ακούμε συνεχώς για έργα που «έρχονται», για παρεμβάσεις που «ξεκινούν» και για αναβαθμίσεις που «δρομολογούνται». Στην πράξη, όμως, η καθημερινότητα της πόλης εξακολουθεί να δείχνει μια διαφορετική εικόνα.
Οι δρόμοι παραμένουν σε κακή κατάσταση, με φθορές, μπαλώματα και πρόχειρες αποκαταστάσεις από έργα που άνοιξαν και δεν ολοκληρώθηκαν σωστά. Σε αρκετούς δρόμους έχει να γίνει ουσιαστική ασφαλτόστρωση εδώ και πολλά χρόνια. Υπάρχουν ακόμη σημεία με ελλιπή φωτισμό, ενώ η καθαριότητα και η γενικότερη εικόνα αρκετών δρόμων και κοινόχρηστων χώρων δεν ανταποκρίνονται σε αυτά που θα έπρεπε να περιμένουμε από μια σύγχρονη πόλη.
Το Κολυμβητήριο παραμένει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ανακοινώσεις και υποσχέσεις για ανακαίνιση έχουν ακουστεί πολλές φορές, όμως ουσιαστική εξέλιξη δεν βλέπουμε. Ένας χώρος που θα μπορούσε να αποτελεί σημείο άθλησης και ζωής για την τοπική κοινωνία εξακολουθεί να βρίσκεται σε αναμονή.
Το ίδιο συμβαίνει και με έργα που έγιναν στο παρελθόν. Η συντήρηση είναι συχνά ανύπαρκτη. Παιδικές χαρές φθείρονται, στάσεις λεωφορείων παραμένουν ασυντήρητες, ηλεκτρονικές ενημερώσεις δεν λειτουργούν και κοινόχρηστοι χώροι παρουσιάζουν εικόνα εγκατάλειψης, με συνθήματα και βανδαλισμούς.
Οι υπόγειοι κάδοι απορριμμάτων που τοποθετήθηκαν σε διάφορα σημεία της πόλης συνεχίζουν επίσης να παρουσιάζουν προβλήματα. Πολλοί δεν λειτουργούν, ενώ άλλοι παρουσιάζουν δυσλειτουργίες ή έχουν τεθεί εκτός λειτουργίας.
Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, συνεχίζουμε να ακούμε για μελέτες, σχεδιασμούς και έργα που θα γίνουν «σύντομα». Ανακοινώσεις επαναλαμβάνονται, φωτογραφίες βγαίνουν, δημόσιες εμφανίσεις γίνονται, αλλά η ουσιαστική αλλαγή στην καθημερινότητα της πόλης εξακολουθεί να μην έρχεται.
Την ίδια στιγμή, τα Γρεβενά συνεχίζουν να χάνουν κόσμο. Νέοι άνθρωποι φεύγουν, η υπογεννητικότητα αποτελεί ένα όλο και μεγαλύτερο πρόβλημα και η πόλη χάνει σταδιακά τον παλμό της.
Τελευταία, με το άνοιγμα του Ε65, που συνδέει πλέον τα Γρεβενά πιο άμεσα με την κεντρική και τη νότια Ελλάδα, ακούσαμε πολλές φορές ότι ο νέος δρόμος θα αποτελέσει σημαντικό μοχλό ανάπτυξης για την περιοχή.
Και πράγματι, μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη των Γρεβενών.
Όμως υπάρχει και μια άλλη πλευρά που δεν πρέπει να αγνοούμε.
Ο Ε65 μπορεί να βοηθήσει να έρθει κόσμος στα Γρεβενά. Μπορεί όμως να βοηθήσει και περισσότερο κόσμο να φύγει από τα Γρεβενά.
Όταν μια πόλη δεν προσφέρει αρκετές ευκαιρίες, θέσεις εργασίας, υποδομές και ποιότητα ζωής, η καλύτερη σύνδεσή της με τα μεγάλα αστικά κέντρα δεν αποτελεί από μόνη της εγγύηση ανάπτυξης. Μπορεί, αντίθετα, να κάνει ακόμη πιο εύκολη την απόφαση κάποιου να φύγει.
Ο δρόμος από μόνος του δεν αρκεί για να κρατήσει μια πόλη ζωντανή. Χρειάζονται άνθρωποι, δουλειές, επενδύσεις, υποδομές και ένα πραγματικό σχέδιο για το μέλλον.
Δεν γράφονται όλα αυτά για να γίνει απλώς κριτική ή για να γκρινιάξουμε. Γράφονται γιατί η καθημερινότητα των κατοίκων, η ποιότητα ζωής και το μέλλον αυτού του τόπου δεν μπορούν να βρίσκονται διαρκώς σε αναμονή.
Η πόλη μας χρειάζεται λιγότερες εξαγγελίες και περισσότερες πράξεις. Χρειάζεται συνέπεια, σωστό σχεδιασμό, συντήρηση και πραγματικό ενδιαφέρον.
Γιατί το πιο απογοητευτικό δεν είναι ότι πριν από κάποιο διάστημα υπήρχαν όλα αυτά τα προβλήματα.
Το πιο απογοητευτικό είναι ότι σήμερα, ξαναγράφοντάς τα, εξακολουθούν να υπάρχουν.
Τα Γρεβενά δεν πρέπει να παραμείνουν μια πόλη σε αναμονή.
Πρέπει επιτέλους να προχωρήσουν
Όμηρος Βασιλειάδης
